Tips, inzichten en artikelen.

Alle dominant septiemakkoorden: overzicht in alle 12 toonsoorten
Appiano nieuwsbrief

Ontvang exclusieve tips, tools en downloads, net als 500+ andere pianisten.

Categorieën
Start gratis met Appiano

Krijg direct toegang tot alle oefeningen in de Appiano-app en ontdek alles wat we je te bieden hebben.

Gratis oefeningen
Exclusief oefenmateriaal
Toegang tot Appiano posters
Geen kosten, geen verplichtingen
Dowload onze app

Neem je pianolessen overal mee naartoe.

Recente blogs
Ontvang jouw gratis poster
Meest gelezen

Oorspronkelijke prijs was: € 191,99.Huidige prijs is: € 129,99.

Korting!

Alle dominant septiemakkoorden: overzicht in alle 12 toonsoorten

In deze blog vind je een compleet overzicht van alle dominante septiemakkoorden in de 12 toonsoorten. Bekijk per akkoord de pianotoetsen en noten, luister naar geluidsfragmenten en oefen direct mee. Zo herken je elk akkoord sneller, zie je in één oogopslag welke tonen erbij horen en houd je tijdens het spelen makkelijk overzicht.

Laatst bijgewerkt op: 21 oktober 2026
Aantal keer gelezen:x

Akkoorden vormen de basis van veel muziek. Door te begrijpen hoe ze zijn opgebouwd, kun je ze gemakkelijker vinden op de piano en herkennen in de stukken die je speelt. In deze blog kijken we naar dominant septiemakkoorden. Deze akkoorden hebben een herkenbare spanning en geven vaak het gevoel dat de muziek verder wil. Je komt ze onder andere tegen in pop, blues, jazz en klassieke muziek.

Een dominant septiemakkoord bestaat uit vier tonen. Je begint met een majeur akkoord en voegt daar een kleine septiem aan toe. Bij C majeur speel je C – E – G. Met een B♭ erbij ontstaat C7: C – E – G – B♭. Speel het akkoord eens met en zonder die B♭ en luister hoe de klank verandert.

Je kunt hetzelfde akkoord ook opbouwen door tertsen te stapelen. Vanaf de grondtoon ga je eerst vier halve toonafstanden omhoog, daarna drie en vervolgens nog eens drie. Je stapelt dus een grote terts en twee kleine tertsen. Deze afstanden blijven bij elk dominant septiemakkoord gelijk.

Leer meer hierover:

Ken je de majeur toonladder van de grondtoon al? Dan kun je de formule 1–3–5–♭7 gebruiken. Je neemt de eerste, derde, vijfde en zevende toon en verlaagt de zevende toon met een halve toon. Vanuit C majeur kom je zo uit op C – E – G – B♭. Kies tijdens het oefenen de manier die voor jou het duidelijkst werkt.

Een dominant septiemakkoord leidt vaak naar een akkoord waarvan de grondtoon een reine kwint lager ligt. Zo kan G7 overgaan naar C en C7 naar F. Je hoort dan hoe de spanning tot rust komt. Toch hoeft die oplossing niet altijd te volgen. In blues worden dominant septiemakkoorden bijvoorbeeld ook gebruikt vanwege hun klank, zonder dat ze steeds op dezelfde manier oplossen.

In deze blog bekijken we alle twaalf dominant septiemakkoorden. Per akkoord zie je welke tonen erbij horen en welke toetsen je op de piano speelt. Eerst vind je een totaaloverzicht. Daarna nemen we de akkoorden één voor één door.

Alle dominant septiemakkoorden overzicht

Op de afbeelding hieronder zie je de twaalf dominant septiemakkoorden bij elkaar. De gekleurde toetsen laten zien welke vier tonen je voor ieder akkoord nodig hebt. De verdeling van witte en zwarte toetsen verschilt, maar de opbouw blijft hetzelfde: een grondtoon, een grote terts, een reine kwint en een kleine septiem.

Alle dominant septiemakkoorden overzicht

Sommige dominant septiemakkoorden hebben verschillende namen, terwijl ze op de piano hetzelfde klinken. F♯7 en G♭7 gebruiken bijvoorbeeld dezelfde toetsen. Je schrijft de tonen alleen anders op: F♯ – A♯ – C♯ – E en G♭ – B♭ – D♭ – F♭. Dit noemen we enharmonisch gelijke akkoorden. Welke naam je tegenkomt, hangt af van de muzikale context.

Je herkent een dominant septiemakkoord aan een akkoordsymbool zoals C7 of G7. De letter geeft de grondtoon aan. De 7 betekent hier dat je aan het majeur akkoord een kleine septiem toevoegt. C7 verschilt dus van Cmaj7: bij C7 speel je B♭, terwijl Cmaj7 een B bevat.

Gebruik het overzicht om de akkoorden rustig te verkennen. Speel de tonen eerst afzonderlijk en daarna samen. Probeer vervolgens bijvoorbeeld C7 gevolgd door F majeur. Luister naar de overgang en ontdek hoe je die spanning in je eigen muziek kunt gebruiken. Hieronder beginnen we met C7. Dit akkoord bestaat uit C, E, G en B♭ en is een handig voorbeeld om de vaste opbouw te leren kennen.

C dominant septiemakkoord

Tonen: C – E – G – B♭
Akkoordsymbool: C7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (C) – grote terts (E) – reine kwint (G) – kleine septiem (B♭)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: C – E – G – B♭
1e omkering: E – G – B♭ – C (symbool: C7/E)
2e omkering: G – B♭ – C – E (symbool: C7/G)
3e omkering: B♭ – C – E – G (symbool: C7/B♭)

C dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het C dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen C, E, G en B♭ en wordt genoteerd als C7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. In tegenstelling tot een majeur septiemakkoord heeft dit akkoord een kleine septiem, wat zorgt voor een meer spanningsvolle en bluesy klank.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon C ga je eerst met een grote terts naar E, daarna met een kleine terts naar G en vervolgens nog een kleine terts naar B♭. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts geeft het akkoord zijn karakteristieke spanning en maakt het ideaal voor gebruik in akkoordenschema’s die om een oplossing vragen.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het C majeur akkoord (C–E–G) en voegt daar de kleine septiem B♭ aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord dat spanning opbouwt en vaak wordt gebruikt om terug te keren naar een rustpunt, bijvoorbeeld in blues, jazz en popmuziek.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je C–E–G–B♭. In de eerste omkering wordt dit E–G–B♭–C (C7/E), in de tweede omkering G–B♭–C–E (C7/G) en in de derde omkering B♭–C–E–G (C7/B♭).

G dominant septiemakkoord

Tonen: G – B – D – F
Akkoordsymbool: G7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (G) – grote terts (B) – reine kwint (D) – kleine septiem (F)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: G – B – D – F
1e omkering: B – D – F – G (symbool: G7/B)
2e omkering: D – F – G – B (symbool: G7/D)
3e omkering: F – G – B – D (symbool: G7/F)

g dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het G dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen G, B, D en F en wordt genoteerd als G7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door deze kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning die vaak vraagt om een muzikale oplossing.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon G ga je eerst met een grote terts naar B, vervolgens met een kleine terts naar D en daarna nog een kleine terts naar F. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts geeft het akkoord zijn typische spanningsvolle en karakteristieke klank, die veel wordt gebruikt in onder andere blues, jazz en pop.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het G majeur akkoord (G–B–D) en voegt daar de kleine septiem F aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord dat beweging creëert en vaak wordt ingezet om door te gaan naar een volgend akkoord.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je G–B–D–F. In de eerste omkering wordt dit B–D–F–G (G7/B), in de tweede omkering D–F–G–B (G7/D) en in de derde omkering F–G–B–D (G7/F).

D dominant septiemakkoord

Tonen: D – F♯ – A – C
Akkoordsymbool: D7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (D) – grote terts (F♯) – reine kwint (A) – kleine septiem (C)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: D – F♯ – A – C
1e omkering: F♯ – A – C – D (symbool: D7/F♯)
2e omkering: A – C – D – F♯ (symbool: D7/A)
3e omkering: C – D – F♯ – A (symbool: D7/C)

D dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het D dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen D, F♯, A en C en wordt genoteerd als D7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door deze kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een krachtig karakter.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon D ga je eerst met een grote terts naar F♯, vervolgens met een kleine terts naar A en daarna nog een kleine terts naar C. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts geeft het akkoord zijn typische spanningsvolle klank, die vaak wordt gebruikt om beweging in muziek te creëren.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het D majeur akkoord (D–F♯–A) en voegt daar de kleine septiem C aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord dat vaak gebruikt wordt als overgang naar een volgend akkoord en spanning oproept die opgelost wil worden.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je D–F♯–A–C. In de eerste omkering wordt dit F♯–A–C–D (D7/F♯), in de tweede omkering A–C–D–F♯ (D7/A) en in de derde omkering C–D–F♯–A (D7/C).

A dominant septiemakkoord

Tonen: A – C♯ – E – G
Akkoordsymbool: A7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (A) – grote terts (C♯) – reine kwint (E) – kleine septiem (G)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: A – C♯ – E – G
1e omkering: C♯ – E – G – A (symbool: A7/C♯)
2e omkering: E – G – A – C♯ (symbool: A7/E)
3e omkering: G – A – C♯ – E (symbool: A7/G)

A dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het A dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen A, C♯, E en G en wordt genoteerd als A7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een karakteristieke klank die veel voorkomt in blues, jazz en popmuziek.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon A ga je eerst met een grote terts naar C♯, vervolgens met een kleine terts naar E en daarna nog een kleine terts naar G. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts geeft het akkoord zijn typische spanningsvolle karakter en zorgt ervoor dat het vaak om een oplossing vraagt.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het A majeur akkoord (A–C♯–E) en voegt daar de kleine septiem G aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord dat beweging creëert en vaak wordt gebruikt als overgang naar een volgend akkoord.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je A–C♯–E–G. In de eerste omkering wordt dit C♯–E–G–A (A7/C♯), in de tweede omkering E–G–A–C♯ (A7/E) en in de derde omkering G–A–C♯–E (A7/G).

E dominant septiemakkoord

Tonen: E – G♯ – B – D
Akkoordsymbool: E7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (E) – grote terts (G♯) – reine kwint (B) – kleine septiem (D)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: E – G♯ – B – D
1e omkering: G♯ – B – D – E (symbool: E7/G♯)
2e omkering: B – D – E – G♯ (symbool: E7/B)
3e omkering: D – E – G♯ – B (symbool: E7/D)

E dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het E dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen E, G♯, B en D en wordt genoteerd als E7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een krachtige, karakteristieke klank.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon E ga je eerst met een grote terts naar G♯, vervolgens met een kleine terts naar B en daarna nog een kleine terts naar D. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts geeft het akkoord zijn typische spanningsvolle karakter, dat vaak vraagt om een muzikale oplossing.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het E majeur akkoord (E–G♯–B) en voegt daar de kleine septiem D aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord dat beweging creëert en veel wordt gebruikt om over te gaan naar een volgend akkoord.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je E–G♯–B–D. In de eerste omkering wordt dit G♯–B–D–E (E7/G♯), in de tweede omkering B–D–E–G♯ (E7/B) en in de derde omkering D–E–G♯–B (E7/D). Door deze omkeringen regelmatig te oefenen, ontwikkel je meer flexibiliteit en controle in je pianospel.

B dominant septiemakkoord

Tonen: B – D♯ – F♯ – A
Akkoordsymbool: B7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (B) – grote terts (D♯) – reine kwint (F♯) – kleine septiem (A)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: B – D♯ – F♯ – A
1e omkering: D♯ – F♯ – A – B (symbool: B7/D♯)
2e omkering: F♯ – A – B – D♯ (symbool: B7/F♯)
3e omkering: A – B – D♯ – F♯ (symbool: B7/A)

B dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het B dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen B, D♯, F♯ en A en wordt genoteerd als B7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een krachtige, expressieve klank.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon B ga je eerst met een grote terts naar D♯, vervolgens met een kleine terts naar F♯ en daarna nog een kleine terts naar A. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts zorgt voor de typische spanningsvolle klank van het dominant septiemakkoord, die vaak vraagt om een oplossing naar een volgend akkoord.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het B majeur akkoord (B–D♯–F♯) en voegt daar de kleine septiem A aan toe. Dit geeft het akkoord extra diepte en maakt het zeer geschikt als overgangsakkoord in veel muziekstijlen.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je B–D♯–F♯–A. In de eerste omkering wordt dit D♯–F♯–A–B (B7/D♯), in de tweede omkering F♯–A–B–D♯ (B7/F♯) en in de derde omkering A–B–D♯–F♯ (B7/A).

F# dominant septiemakkoord

Tonen: F♯ – A♯ – C♯ – E
Akkoordsymbool: F♯7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (F♯) – grote terts (A♯) – reine kwint (C♯) – kleine septiem (E)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: F♯ – A♯ – C♯ – E
1e omkering: A♯ – C♯ – E – F♯ (symbool: F♯7/A♯)
2e omkering: C♯ – E – F♯ – A♯ (symbool: F♯7/C♯)
3e omkering: E – F♯ – A♯ – C♯ (symbool: F♯7/E)

F# dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het F♯ dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen F♯, A♯, C♯ en E en wordt genoteerd als F♯7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een krachtige, karakteristieke klank.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon F♯ ga je eerst met een grote terts naar A♯, vervolgens met een kleine terts naar C♯ en daarna nog een kleine terts naar E. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts zorgt voor de typische spanningsvolle klank van het dominant septiemakkoord, die vaak wordt gebruikt om beweging in muziek te creëren.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het F♯ majeur akkoord (F♯–A♯–C♯) en voegt daar de kleine septiem E aan toe. Dit geeft het akkoord extra diepte en maakt het zeer geschikt als overgangsakkoord in veel muziekstijlen.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je F♯–A♯–C♯–E. In de eerste omkering wordt dit A♯–C♯–E–F♯ (F♯7/A♯), in de tweede omkering C♯–E–F♯–A♯ (F♯7/C♯) en in de derde omkering E–F♯–A♯–C♯ (F♯7/E).

Db dominant septiemakkoord

Tonen: D♭ – F – A♭ – C♭
Akkoordsymbool: D♭7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (D♭) – grote terts (F) – reine kwint (A♭) – kleine septiem (C♭)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: D♭ – F – A♭ – C♭
1e omkering: F – A♭ – C♭ – D♭ (symbool: D♭7/F)
2e omkering: A♭ – C♭ – D♭ – F (symbool: D♭7/A♭)
3e omkering: C♭ – D♭ – F – A♭ (symbool: D♭7/C♭)

Db dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het D♭ dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen D♭, F, A♭ en C♭ en wordt genoteerd als D♭7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. De notatie met C♭ in plaats van B is hierbij belangrijk, zodat alle tonen correct binnen de toonsoort benoemd blijven.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon D♭ ga je eerst met een grote terts naar F, vervolgens met een kleine terts naar A♭ en daarna nog een kleine terts naar C♭. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts zorgt voor de typische spanningsvolle klank van het dominant septiemakkoord, die vaak wordt gebruikt om naar een volgend akkoord toe te werken.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het D♭ majeur akkoord (D♭–F–A♭) en voegt daar de kleine septiem C♭ aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord met meer diepte en spanning, dat vaak een sterke richting geeft binnen een akkoordenschema.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je D♭–F–A♭–C♭. In de eerste omkering wordt dit F–A♭–C♭–D♭ (D♭7/F), in de tweede omkering A♭–C♭–D♭–F (D♭7/A♭) en in de derde omkering C♭–D♭–F–A♭ (D♭7/C♭).

Ab dominant septiemakkoord

Tonen: A♭ – C – E♭ – G♭
Akkoordsymbool: A♭7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (A♭) – grote terts (C) – reine kwint (E♭) – kleine septiem (G♭)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: A♭ – C – E♭ – G♭
1e omkering: C – E♭ – G♭ – A♭ (symbool: A♭7/C)
2e omkering: E♭ – G♭ – A♭ – C (symbool: A♭7/E♭)
3e omkering: G♭ – A♭ – C – E♭ (symbool: A♭7/G♭)

Ab dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het A♭ dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen A♭, C, E♭ en G♭ en wordt genoteerd als A♭7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een karakteristieke klank die vaak wordt gebruikt in blues, jazz en popmuziek.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon A♭ ga je eerst met een grote terts naar C, vervolgens met een kleine terts naar E♭ en daarna nog een kleine terts naar G♭. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts zorgt voor de typische spanningsvolle klank van het dominant septiemakkoord en maakt het zeer geschikt om beweging in muziek te creëren.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het A♭ majeur akkoord (A♭–C–E♭) en voegt daar de kleine septiem G♭ aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord met meer diepte en een duidelijke drang naar een volgend akkoord.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je A♭–C–E♭–G♭. In de eerste omkering wordt dit C–E♭–G♭–A♭ (A♭7/C), in de tweede omkering E♭–G♭–A♭–C (A♭7/E♭) en in de derde omkering G♭–A♭–C–E♭ (A♭7/G♭).

Eb dominant septiemakkoord

Tonen: E♭ – G – B♭ – D♭
Akkoordsymbool: E♭7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (E♭) – grote terts (G) – reine kwint (B♭) – kleine septiem (D♭)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: E♭ – G – B♭ – D♭
1e omkering: G – B♭ – D♭ – E♭ (symbool: E♭7/G)
2e omkering: B♭ – D♭ – E♭ – G (symbool: E♭7/B♭)
3e omkering: D♭ – E♭ – G – B♭ (symbool: E♭7/D♭)

Eb dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het E♭ dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen E♭, G, B♭ en D♭ en wordt genoteerd als E♭7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een krachtige, karakteristieke klank.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon E♭ ga je eerst met een grote terts naar G, vervolgens met een kleine terts naar B♭ en daarna nog een kleine terts naar D♭. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts geeft het akkoord zijn typische spanningsvolle karakter en maakt het zeer geschikt voor gebruik in blues, jazz en popmuziek.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het E♭ majeur akkoord (E♭–G–B♭) en voegt daar de kleine septiem D♭ aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord dat beweging creëert en vaak wordt gebruikt om naar een volgend akkoord toe te werken.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je E♭–G–B♭–D♭. In de eerste omkering wordt dit G–B♭–D♭–E♭ (E♭7/G), in de tweede omkering B♭–D♭–E♭–G (E♭7/B♭) en in de derde omkering D♭–E♭–G–B♭ (E♭7/D♭).

Bb dominant septiemakkoord

Tonen: B♭ – D – F – A♭
Akkoordsymbool: B♭7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (B♭) – grote terts (D) – reine kwint (F) – kleine septiem (A♭)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: B♭ – D – F – A♭
1e omkering: D – F – A♭ – B♭ (symbool: B♭7/D)
2e omkering: F – A♭ – B♭ – D (symbool: B♭7/F)
3e omkering: A♭ – B♭ – D – F (symbool: B♭7/A♭)

Bb dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het B♭ dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen B♭, D, F en A♭ en wordt genoteerd als B♭7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een krachtige, karakteristieke klank die vaak voorkomt in blues, jazz en pop.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon B♭ ga je eerst met een grote terts naar D, vervolgens met een kleine terts naar F en daarna nog een kleine terts naar A♭. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts zorgt voor de typische spanningsvolle klank van het dominant septiemakkoord en maakt het zeer geschikt om beweging in muziek te creëren.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het B♭ majeur akkoord (B♭–D–F) en voegt daar de kleine septiem A♭ aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord met meer diepte en een duidelijke drang naar een volgend akkoord.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je B♭–D–F–A♭. In de eerste omkering wordt dit D–F–A♭–B♭ (B♭7/D), in de tweede omkering F–A♭–B♭–D (B♭7/F) en in de derde omkering A♭–B♭–D–F (B♭7/A♭).

F dominant septiemakkoord

Tonen: F – A – C – E♭
Akkoordsymbool: F7
Formule: 1 – 3 – 5 – ♭7
Opbouw (intervallen): grondtoon (F) – grote terts (A) – reine kwint (C) – kleine septiem (E♭)

Tertsstapeling: grote terts + kleine terts + kleine terts
Akkoord met toegevoegde terts: majeur drieklank + kleine terts

Grondligging: F – A – C – E♭
1e omkering: A – C – E♭ – F (symbool: F7/A)
2e omkering: C – E♭ – F – A (symbool: F7/C)
3e omkering: E♭ – F – A – C (symbool: F7/E♭)

F dominant 7 akkoord piano afbeelding

Het F dominant septiemakkoord bestaat uit de tonen F, A, C en E♭ en wordt genoteerd als F7. Dit akkoord is opgebouwd volgens de formule 1–3–5–♭7, waarbij je de eerste, derde, vijfde en verlaagde zevende toon gebruikt. Door de kleine septiem krijgt het akkoord een duidelijke spanning en een krachtige, karakteristieke klank die veel wordt gebruikt in blues, jazz en popmuziek.

Je kunt dit akkoord begrijpen als een stapeling van tertsen. Vanaf de grondtoon F ga je eerst met een grote terts naar A, vervolgens met een kleine terts naar C en daarna nog een kleine terts naar E♭. Deze opeenvolging van grote, kleine en kleine terts zorgt voor de typische spanningsvolle klank van het dominant septiemakkoord en maakt het zeer geschikt om beweging in muziek te creëren.

Daarnaast kun je het akkoord ook zien als een uitbreiding van een majeur drieklank. Je begint met het F majeur akkoord (F–A–C) en voegt daar de kleine septiem E♭ aan toe. Hierdoor ontstaat een akkoord met meer diepte en een duidelijke drang naar een volgend akkoord.

Het akkoord kan in verschillende liggingen gespeeld worden. In de grondligging speel je F–A–C–E♭. In de eerste omkering wordt dit A–C–E♭–F (F7/A), in de tweede omkering C–E♭–F–A (F7/C) en in de derde omkering E♭–F–A–C (F7/E♭)

Dank je wel voor het lezen van deze blog. We hebben gekeken naar alle dominant septiemakkoorden en hoe je deze in alle 12 toonsoorten kunt toepassen op de piano. Door inzicht te krijgen in de opbouw, tonen en liggingen leg je een stevige basis voor techniek, harmonisch begrip en muzikaal spel.

We zijn benieuwd hoe jij deze dominant septiemakkoorden oefent. Gebruik je ze als dagelijkse warming-up of pas je ze toe in de muziek die je speelt? Heb je vragen of wil je ervaringen delen? Laat gerust een reactie achter hieronder.

Blijf muzikaal en tot in de volgende blog

Laat een reactie achter

Welkom.

Nog geen account? Start hier!

Alle kennis in één overzicht

Ontvang de gratis poster direct in je inbox.